Επαναλαμβάνοντας έπειτα από έντεκα χρόνια τη διαδικασία προετοιμασίας Πανελλαδικών εξετάσεων, φρόντισα για τον εαυτό μου το προαπαιτούμενο της επιτυχίας: να πλαισιωθώ από το καταλληλότερο «επιτελείο» εκπαιδευτικών και περιβάλλοντος για να μού την εξασφαλίσει. Οι συνθήκες ήταν περίπλοκες και περιπλεγμένες, ιδιότυπες και αναπόδραστες: ως παραλλήλως εργαζομένη και επικεφαλής του φαρμακείου μου, διέθετα περιορισμένο και πιεστικό χρόνο αφιέρωσης στην μελέτη, καθώς και διαρκώς διαταρασσόμενη προσοχή, λόγω της θέσης μου, των λοιπών απαιτήσεων της ενήλικης ζωής και κυρίως της ευθύνης του λειτουργήματός μου. Ακόμη, όντας ήδη Φαρμακοποιός και επιδιώκοντας πλέον την Νομική αμιγώς για λόγους «Έρωτος και Ψυχής», η σχολή επιθυμίας μου ήταν μία και αποκλειστική -συνεπώς, απέκλειε κάθε ενδεχόμενο αποπροσανατολισμού ή εναλλακτικής επιλογής. Απευθύνθηκα στο Φροντιστήριο Ξιφαράς έχοντας συνυπολογίσει τους προαναφερθέντες παράγοντες, καθώς και τις ιδιαιτερότητες του χαρακτήρα μου. Κατόπιν της πρώτης συζήτησης με τον κύριο Ξιφαρά, διευθυντή και καθηγητή της Ιστορίας, βεβαιώθηκα ότι το φροντιστήριο θα διαρρύθμιζε τα δεδομένα μου και θα τα αξιοποιούσε με τρόπο ώστε να αποδώσουν, μαζί με την προσωπική μου δέσμευση και πειθαρχία, τα μέγιστα. Εκείνο που δεν μπορούσα να διανοηθώ ήταν ότι επιπλέον, για δύο χρόνια, το φροντιστήριο θα λειτουργούσε για εμένα ωσάν ζωτικό όργανο, του οποίου ο σκοπός είναι η επιτυχία, όπως των πνευμόνων η αναπνοή. Έγινε οχυρό ονείρων, σκοπών και αισθήματος προσωπικού καθήκοντος, και σύσσωμο το ανθρώπινο δυναμικό συνέργησε αδιάλειπτα στην επίτευξη του στόχου.